Íslenzkar vigtarsögur og ævintýri á gönguför

Fyrsti fundur - 92,9 kg!

2005-11-10T00:50:00.000-12:00

Mánudagurinn síðasti var fyrsta varða í leiðinni að léttara lífi (stolið frá Super S). Ég fór semsagt á minn fyrsta fund og hef hellt mér út í DDV-prógrammið af fullum krafti. Hvílíkur munur á líðan. Síðustu þrír dagar (þriðjudagur, miðvikudagur og í dag, fimmtudag) hafa verið lyginni líkastir - áður óþekkt orka og kraftur hafa runnið um æðar mér - fossað um æðar mér, réttara sagt. Kerfinu hef ég fylgt út í ystu æsar og hvílíkur munur á líðan, bæði andlega sem líkamlega.

Ég bið hins vegar forláts á því hve löt ég hef verið við bloggið síðustu daga - vinnan hefur tekið sinn toll (óvenju mikið í þessari viku). En úr því verður bætt. Frá þarf ég að hverfa í bili vegna anna en frekari fregna verður að vænta innan tíðar.

Undur og stórmerki

2005-11-03T22:57:00.000-12:00

Hugtakið ,,megrun" er í hugum margra nokkurs konar grýla. Þessi grýla hefur verið af verstu gerð frá mínum bæjardyrum séð. Eilífar þjáningar og endalausar freistingar að leggja fyrir mann snörur og gildrur og hlæja svo að öllu saman þegar maður fellur í freistni - í tuttugastaog eitthvaðskipti og átakið þar með fyrir bí.

En viti menn - allt í einu er þetta ógnarhugtak búið að þróast út í skemmtilegt og spennandi verkefni sem gaman er að glíma við. Frekar hefði ég á dauða mínum átt von á og það fyrir aldur fram!

Fyrsti fundur mun (vonandi) verða á mánudaginn kemur. Maðurinn minn er mín stoð og stytta, hvetur mig áfram og hrósar og mér líður eins og prinsessunni á bauninni. Ég hef tekið forskot á sæluna og vigtað mig sjálf til að byrja með. Fyrsti vigtunardagur var þann 1. nóvember - þ.e. á mánudaginn síðasta. Þá vó ég heil 94,7 kg eins og sjá má í fyrri færslu. Alltaf vigta ég mig á sama tíma á kvöldin og er íklædd sömu fötunum til þess að mælingin sé sem nákvæmust.

Í gærkveld (þann 3. nóv.) sýndi vigtin mér töluna 93,7 kg. S.s. heilt kíló farið á svona stuttum tíma! Þetta er ekki óalgengt að fólk taki slíkan kipp í upphafi átaks þar sem vatnsdrykkja mín hefur aukist og líkaminn að losa sig við ýmsar umframbirgðir af vökva og öðrum óþverra sem fylgir óheilsusamlegu mataræði. Ég er á þessu tímabili búin að fara einu sinni í líkamsrækt. Í haust keypti ég mér forláta fjölþjálfa og er hann óspart notaður ásamt því að fara reglulega í sund. Það er mín líkamsrækt.

Bomburéttirnir frá Super S koma í góðar þarfir þegar sykurþörfin ætlar mann lifandi að drepa. Í gær var ég stödd í Krónunni og það hnussaði í mér þegar ég sá sælgætishilluna. Þegar búið er að uppgötva svona rétti sem eru miklu hollari og BETRI en allt sykurjukkið, er lítið mál að kveðja slíkan ósóma.

Grænmeti og salat hefur fengið nýja merkingu í mínum bragðkirtlum. Ég stóð sjálfa mig að því í gær að háma í mig klettasalat og grandsalat með smá skammti af furuhnetum og grískri dressingu (frá Knorr) í 10% sýrðum rjóma og örfáa beikonbita (beikonið kannski ekki mjög æskilegt en þetta voru bara 2 lengjur af venjulegu beikoni sem ég skar niður í smáa bita). Og það sem furðulegra er: beikonbitarnir mættu afgangi!

Í dag verður líkamsrækt mín sú að þrífa heimilið og fara svo í sund. Í kvöldmat verða burtflogin hænsn og teiknaðar kartöflur, þ.e. kjúklingur og grænmeti :)

Stóridómur og DDV

2005-11-01T05:40:00.000-12:00

Stóridómur

Eiginmaður minn keypti vigt inn á heimilið í gær. Nú var stundin runnin upp að horfast í augu við staðreyndir. Eins og áður hefur komið fram var ég orðin þess fullviss að þungi minn á fæti væri um eða yfir þriggja stafa tölu. Niðurstöður mælinga sýndu hins vegar 94,7 kg - ekki gott en þó ekki jafn slæmt og við var búist.

Næst lá leiðin í BMI-mælingar. Þar sem ég er 170 cm á hæð sýndi BMI-mælivélin mér offitustuðulinn 32,8 sem leiðir til verulegrar aukinnar dánartíðni. Það þýðir að til þess að komast í efri mörkin á heilbrigðisstuðli (19-24) þarf ég að ná mér niður í 69,5 kg (= BMI 24) - sem þýðir að heil 25,2 kg verða að fjúka - og megi þau fjúka að eilífu!

En þar sem ég er fremur sterkbyggð og stórbeinótt er spurningin sú hvort ég ætti ekki að setja markið frekar á 72-75 kg til að byrja með og sjá síðan hvað setur, hvort ástæða sé til að losna við þau kíló til viðbótar sem þarf til að ná sér niður í 69,5 kg.

Hvað með ykkur - eruð þið stífar á BMI-stuðlinum?

DDV

Í gær prófaði ég þrjá DDV rétti: Súkkulaðiköku, Rommbombu og Pönnuepli frá Súper S. Þetta voru aldeilis frábærir sælkeraréttir og vöktu mikla lukku í fjölskyldunni. Þar sem ég er sælkeri og matgæðingur mikill kom það mér verulega á óvart hve ljúffengir þessir réttir voru, sérstaklega pönnueplin. Fyrst borða má góðgæti á borð við þetta ætti þessi breytti lífsstíll ekki að vera neitt vandamál.

Í dag borðaði ég banana og sérstakan hafragraut í morgunmat sem er þannig að ég helli haframjöli í skál, set kakó og sætuefni og fjörmjólk útí - mjög gott! Í hádeginu eldaði ég mér grænmetissúpu og fékk mér svo banana og furuhnetur síðdegis. Eitt sem ég verð að bæta mig í og það er a) að vigta grænmetið og b) að vera duglegri í vatnsdrykkjunni.

Í gær var ég sífellt að klóra mig í hausnum og dæma sjálfa mig fyrirfram til þess að mistakast. Mér var bent á af reyndum konum mér skynsamari að hætta að rífa mig niður á gömlum mistökum og byrja frá grunni. TAKK STELPUR - þetta var einmitt það sem ég þurfti að heyra - duglegt spark í rassinn. Einnig lagði ég höfðið í bleyti til að finna ástæðuna fyrir því að mér hafði svo oft mistekist. Ég skrifaði niður margar af þeim leiðum sem ég hef reynt í gegnum tíðina og verða nokkrar taldar hér upp:

Megrunarkrem
Hunangsteskúr
Megrunargel og plastfilmumeðferð
Appelsínuhúðarkrem
Grænt te í pilluformi
Herbalife duft
Herbalife te
Grænt te frá Nu Skin
Atkins kúrinn (blóðþrýstingurinn fór uppúr öllu valdi)
Efnaskiptakúr Ríkisspítalanna
Dáleiðsludiskar
OA-samtökin
Ótal nammibindindi, vatnskúrar og ýmsir aðrir föstukúrar

Þegar ég las yfir þennan lista rann upp fyrir mér ljós: Í stað þess að treysta á sjálfa mig og eigin viljastyrk hef ég ætíð leitað í einhvers konar ,,hjálpartæki" eða ,,hækjur" og treyst algjörlega á að það virki. Toppstykkið var ekki með í þessum atrennum og alls ekki sú hugsun að sjá málið í heild og breyta um lífsstíl

En ég held að ég sé búin að uppgötva rofann að bættri heilsu og betri líðan og það er AÐ TREYSTA Á SJÁLFA MIG - OG STUÐNING ANNARRA - þökk sé ykkur hinum sem hafið staðið í sömu sporum og standið í sömu sporum og í dag.

,,Gullfoss, Geysir" og villuráfandi sauður

2005-10-31T00:30:00.000-12:00

Villibráðin stóð undir nafni - guðafæði enda um 11 rétta máltíð að ræða sem tók um 4 klukkustundir í átu.

En lán í óláni - aðfararnótt sunnudags vakna ég við óþægindi í efra kviðarholi sem leiddi til losunar á öllu saman, bæði upp og niður. Það sem kom upp var ansi litríkt og sýrustigið óþarflega hátt. Þetta varð þó til þess að tihugsunin um hvers kyns hlaðborð sem svigna undan varasömum kræsingum er ekki eins heillandi og áður var.

Mér líður hins vegar eins og villuráfandi sauði sem hefur orðið viðskila við hjörðina sína. Ég er búin að koma þessari bloggsíðu á laggirnar - það er allavega byrjunin. Ég hef hins vegar aðeins skoðað þessar uppskriftir en ég veit voða lítið í raun hvar ég á að byrja, hversu hægt skal lagt í'ann, ekki skal fara of hratt o.s.frv.

Morgunmaturinn var banani og kornflögur í fjörmjólk, í hádeginu fékk ég mér asparssúpu og brauð og drakk vatn með (er í mötuneyti). Er ekki viss um að þetta henti DDV-prógramminu. Ég bý þar að auki úti á landi (nálægt Selfossi) og þar verður ekki fundur fyrr en eftir viku :(

Svo oft hef ég verið í þessari stöðu; byrjað á einhverju, tekið málið með trukki en síðan koksað með þeim afleiðingum að þau fáu aukakíló sem fuku hafa komið trítandi til baka og látið fara vel um sig sem aldrei fyrr :(. Þetta er hjalli sem eflaust flestar ykkar hafa þurft að yfirstíga. Málið er bara að ná að stíga yfir þröskuldinn fyrir fullt og allt í stað þess að hrasa um hann og detta aftur niður í ,,hyldýpið."

Því spyr ég ykkur sem hafið verið í sömu sporum þegar þið voruð að byrja: Hvaða aðferðir notuðuð þið til þess að endurheimta trúnna á að þetta væri eitthvað sem myndi virka og að þið mynduð ná árangri?

Það er þetta gamla óöryggi sem hefur aftur og einu sinni en tekið sér bólfestu í huga mér eins og illkynja æxli sem sífellt stækkandi fer. Því er spurningin: Hvert er besta ,,mótefnið" gegn svona óvætti?

Síðasta sukkið

2005-10-29T06:00:00.000-12:00

Manni verður hugsað til kvikmyndarinnar Stellu í orlofi þar sem Salomon Gustavsson er á leiðinni í flugvélinni til Íslands í ,,mediferð" og er að drekka ,,sidsta vinið som hann drekker i livet." Í augnablikinu er ég ekki í ósvipuðum sporum.

Þannig er mál með vexti að ég er kennari. Og þar sem ég þyki ágætis kennari (að sumra mati) ákvað einn nemandi minn að bjóða mér og mínum ektamanni í frítt villibráðarhlaðborð og gistingu á hóteli sem foreldrar nemandans eiga og reka. Umtalaður nemandi hefur átt við langvarandi veikindi að stríða og ég hef lagt mig fram um að koma til móts við viðkomandi, tekið tillit til þess í námsmati og veitt nemanda þessum ákveðið svigrúm í verkefnaskilum og öðru en hann/hún er auk þess toppnemandi. Vill nemandi þessi þakka mér fyrir veittan stuðning með þessu höfðinglega boði.

Engu að síður - hvernig er hægt að neita svona boði? Þetta verður mitt síðasta matarkenderí - vonandi um langa hríð. Þar sem ég er úr sveit (eins og margir lesendur hafa e.t.v. áttað sig á) finnst mér villibráð vera guðafæði - ég er gourmet-manneskja mikil.

Þar sem ég er ekki búin að sökkva mér í fræðin (stendur til á allra næstu dögum) geri ég ráð fyrir að margt sem er á borðum í veislum sem þessum sé oft á tíðum óæskilegt - bæði saltað og reykt sem var stór hluti af mataræðinu í mínum uppvexti.

Til allrar hamingju á áfengi ekki upp á pallborðið hjá mér og mun það verða látið í friði.

Mig langar að þakka auðmjúklega fyrir þessar góðu viðtökur sem ég hef fengið hjá ykkur átaksbloggurum - ég varð í senn hrærð og þakklát og er bjartsýn á að ná loksins þeim árangri sem ég hef reynt að keppa að í mörgum atrennum sem hafa allar mistekist. Ýmist hef ég þjófstartað eða setið eftir í startblokkunum - vonandi kemst ég í mark í þetta sinn.

Játningar nútímakonu

2005-10-27T03:30:00.000-12:00

,,Getum við ekki búið okkur til vindgapa, sagði Jón Hreggviðsson. Getum við ekki rispað stafskrattann með axarhyrnunni á höggstokkinn og feingið fallegan kvenmann velfeitan inn híngað til okkar strax í nótt, og helst þrjár.”

(Halldór Kiljan Laxness: Íslandsklukkan - Jón Hreggviðsson við Jón Þeófílusson, galdramann að vestan í prísundinni á Bessastöðum)

Nú er öldin önnur – áður þóttu vænar konur og þéttar hinir ákjósanlegustu kvenkostir. Ekki er það þó drifkraftur skrifa minna hér, heldur von um betri tíð og heilsu, léttleika innan sem utan.

Ég er ein af þessum konum sem þykir matur mjög, mjög góður; sætmeti, kolvetnafóður og annað ruslfæði er allt of velkomið í minn munn og hreyfigreindin takmörkuð. Margoft hefur stefnan verið tekin á léttara líf og nokkur pund fokið endrum og sinnum – en komið aftur jafnharðan með nokkur auka pund í farteskinu. Sagan endalausa. Ýmislegt prófað með misjöfnum árangri og alltaf skal leikurinn enda á byrjunarpunkti – og stundum fyrir aftan byrjunarpunkt.

Vigtin hefur verið minn versti óvinur – reyndar er samkomulagið ekki betra en svo að engin vigt er einu sinni á heimilinu. Þegar ég síðast steig á vigt var nálin orðin hættulega nálægt þriggja stafa tölunni. Ekki hef ég trú á að nálin hafi fjarlægst hið vafasama mark. Í besta falli stend ég í stað, í versta falli hef ég þokast upp á við í kílóafjölda og þ.a.l. niður á við í líkamlegu atgervi.

Að öðru leyti er líf mitt gott; ég er mjög hamingjusamlega gift, á dóttur og stjúpbörn, nýt velgengni í lífi og starfi – nema hvað varðar mataræði og aukakíló.

Ég heillaðist af aðferð þeirra kvenna sem stunda svokallað átaksblogg, skrifa sig í gegnum freistingar og gildrur neyslusamfélagsins og reyna í sameiningu að feta hinn þrönga veg heilsusamlegs mataræðis og reglubundinnar hreyfingar. Þykir mér sú aðferð þess verðug að á hana sé reynt.

Á næstu dögum mun ég horfast í augu við vigtunarúrskurðinn mikla – þá verða spilin lögð á borðið og ekkert undan dregið.